Centraal Pakistan & de Karakoram Highway

zaterdag 29 januari 2011 15:40 Geplaatst door Maud en Martijn 8 reacties

De eerste kras, een ontmoeting met de Volkswagen club van Pakistan, de Karakoram highway en truck-art...wat??

Helaas het is een feit, we hebben onze eerste kras te pakken… in een van de nauwe straatjes van Multan is de bus niet ongeschonden uit de strijd gekomen. De weg was verspert en onze brommerwegwijspiet wist wel een omleiding, hij was alleen vergeten dat we iets breder zijn dan zijn brommer. Een riksja en onze bus door de straat paste dus niet…. Helaas.. al doen we het nog beter dan onze Duitse vrienden met truck. In Pakistan alleen al hebben ze al 3 auto’s geschampt, die dachten dat de truck wel opzij zou gaan. NOT


In Multan kwamen we er ook achter dat onze waterpomp niet meer functioneerde. Oei, wat nu, daar sta je dan in een land waar we nog geen VW gezien hebben. Gelukkig stonden we vlakbij een hotel met wifi. Even later kwamen we googlend bij de vw club pakistan (huh bestaat dat??.). Er stond een telefoonnummer bij dus maar even bellen, misschien wisten zij een oplossing. Deze meneer wist wel een shopje met VW onderdelen. Hij zou wel even bellen. En ja, hoor 10 minuten later belde hij terug met de mededeling dat er een waterpomp op voorraad lag bij 1 van zijn adresjes 150km verderop, en dat het morgen bij ons kan zijn! Wat… een reserveonderdeel in Turkije krijgen duurde al 3 dagen! De volgende dag hadden we inderdaad het onderdeel en Martijn heeft de bus weer perfect gefixed.


Omdat de shop 1,5 uur rijden van ons vandaan was en de goede richting op. Zijn we er langs gegaan. Deze liefhebber van VW had zelf een beetle staan in perfecte staat. Er zijn er ongeveer 30 en bijna allemaal in Islamabad. Achterblijfselen van ambassade personeel. Toch grappig!


De afgelopen week hebben we ons afgevraagd wat we zouden gaan doen, gaan we wel richting het noorden, of gaan we niet. We waren een beetje zat van de stof,  de uitlaatgassen, de hele dag politie escortes en de verzwakte maagjes. Maar ja de Karakoram highway lonkte ook wel een beetje naar ons… We hebben toch besloten er heen te rijden. Het voelde een beetje als een once in a lifetime opportunity om het te doen. En we zijn er heel erg blij om! Het is geweldig. Zoiets moois, groots, hebben we nog niet gezien. Wat een natuur!



Stel je voor, de karaoram highway een weg die China en Pakistan verbind door ’s werelds grootste mountainrange de Himalaya en de Karakoram. Hier staan geen kleintjes, hier staan de groten der wereld. En wij rijden er door heen. Het is er echt geweldig, je voelt je erg nietig als je aan de voet van zo’n reusachtige berg staat. Het is dan ook een continue gevecht tussen weg en natuur. De weg is dan ook regelmatig onbegaanbaar door landslides, overstromingen en vallende rotsblokken. Op sommige dagen rijden we dan ook maar 100km in een dag. We hebben ongeveer dik 300km op ruige gravel gereden. En de rest op halve wegen. Maar dit is echt iets om nooit te vergeten!




Onze eindpunt was Gilgit, een stadje in het midden van de KKH. Maar iets verderop blijkt de Hunza vallei te liggen. Een van de mooiste vallein die er zijn. Maar ja, slechte weg etc.. We kunnen onze nieuwschierigheid toch niet bedwingen en rijden naar de Hunza vallei. De weg wederom compleet offroad, maar het resultaat fantastisch! Onze campingplaats was omringd door de hoogste bergen ter wereld. We hebben een prachtige gletsjer hike gemaakt op 4.000 meter hoogte, het jongste meer ter wereld gezien doordat er een enorme landslide is geweest waardoor de de vallei is afgesloten en er een enorm meer ontstaan is. Dit meer is dan ook het eindpunt van de weg, de Chinezen zijn alweer hard aan het bouwen maar dit is pas volgend jaar gereed allemaal.




Sorry voor de foto’s, wij kunnen er ook niks aan doen….


Liefs Maud & Martijn

Next, Pakistan!

zaterdag 15 januari 2011 17:32 Geplaatst door Maud en Martijn 11 reacties


30 December bereiken we de grens van Pakistan samen met Elli en John, 2 Zweden zijn met ons meeliften. Pakistan ingekomend schrikken we toch een beetje. Wat een bende, waar het in Iran nog kantoren waren is het aan de Pakistaanse kant erg armoedig en ziet het er weinig uit als een kantoor. De grensovergang zelf gaat wel makkelijk en binnen een uur zijn we het land dan ook binnen. John en Elli kunnen net de bus nog pakken die hun in 13 uur naar Quetta brengt. Wij mogen niet rijden want zo laat willen ze geen politie escortes meer geven, dus we overnachten bij de grens. Daar ontmoeten we een Duitser die er al een maand staat met zijn kapotte bus. Hij wil daar overwinteren om in de lente weer naar Duitsland te rijden. Inderdaad…..niet alleen zijn auto was kapot……;-)

de duiventil boven de ingang van het Pakistaans douanekantoor
De volgende dag rijden we vroeg weg want we willen Oud&Nieuw natuurlijk niet in een verlaten truckerscafe vieren ergens op de “gevaarlijke” weg naar Quetta. 650km in 1 dag is eigenlijk niet te doen, de weg is slecht en we krijgen iedere 40km een nieuwe politie escort mee.  Maar de douanebeambte geeft hoop, “als jullie om 8 uur weg gaan zijn jullie er om 21.00 uur… “ We gaan ons best doen!

1 van onze enthousiaste politie escortes
Om precies 21:00 komen we in hotel Bloomstar aan. Naast Elli en John zijn er nog 3 Duitsers met een oude Mercedes truck en 6 gekke Pakistanen die wel zin hebben in een feestje. Ze regelen eten en drank en we maken er een overgetelijke Oud&Nieuw van. Wie had dat gedacht in Pakistan….

Kareem's Pakistaanse dans met Ellie & Maud
Na een paar dagen Quetta waar we even bijkomen van Oud&Nieuw, alle escortes, de vermoeiende dagen rijden en Martijn wat sleutelt aan de auto, vertrekken we naar Karachi waar we Ashiq en Natalie zullen treffen. (Natalie is een vriendin uit Twente/Bali) De weg naar Karachi is toch nog wel confronterend. Natuurlijk weten we van de overstromingen maar hier wordt pas echt duidelijk hoe erg het land getroffen is. Het water staat er nog steeds en we komen langs wegen die totaal weggespoeld zijn. We zien tentenkampen zo ver het oog kan reiken waar de mensen echt niets hebben…. Wees maar niet bang, we lachen ook veel. Bijvoorbeeld toen een te zwaar beladen kar achterover kiepte en de ezel, die de kar hoort te trekken, in de lucht hing!

reparaties aan een weggespoelde weg
Ashiq, Natalies vriend, heeft voor ons een appartementje geregeld in centrum van Karachi waar we kunnen blijven. 5 dagen lang gooien we onze survival outfits in de ring en leven als een Karachi snobs. Ze nemen ons mee sight seeing, shoppen en lekker eten en shisha roken. We kunnen even relaxen en dat bevalt prima.

Uit eten op een authentieke zeilboot in de haven van Karachi
We zijn hier nog maar 2 weken maar Iran lijkt nu al weer zo lang geleden en we hebben alweer zoveel meegemaakt. We hebben nu veel meer het gevoel dat we echt in Azie zijn. Waar Iran nog echt Perzisch was en Turkije nog Europees is Pakistan echt wat je van Azie denkt.

de koekjes express
Het verkeer is een verhaal apart. We rijden tegenwoordig links al maakt het hier totaal niet uit als we een keer verkeerd rijden. Zelfs de politie doet hier aan spookrijden. Je vindt hier echt alles op de weg van riksja’s, brommers, kamelen, ezels met karren, tractoren, vrolijk gepimpte vrachtwagens en bussen (waarvan je je soms afvraagd of ze geen suicide bussen zijn). Overal zitten mensen, voor, achter, boven en op alles wat maar een beetje rijdt. Hilarisch gewoon. Het is een erg fotogeniek land!

13 mensen, alleen aan de buitenkant!!!
We besluiten hier toch wat langer te blijven dan vooraf gepland. We wisten ook niet hoe het qua veiligheid was enzo maar dit blijkt allemaal reuze mee te vallen, en we zij hier nou toch! De komende week staat Islamabad, de Karakoram highway en Lahore op het programma. We weten alleen niet hoe ver we gaan komen aangezien het er heeeeeeeel koud is en er veel sneeuw ligt. We shall see.


Liefs Maud & Martijn 

Bye Bye Iran

zaterdag 1 januari 2011 13:57 Geplaatst door Maud en Martijn 7 reacties
Land: Iran
Km stand: 255.890

Nadat we de papoorten hebben opgehaal vertrekken we Vanuit Tehran weer zuidwaarts. Onderweg zegt Maud nonchalant: "Dat rijden is best wel saai, ik heb wel zin in wat actie". Een half uur later staan we bij een wegrestaurant en komen een Iraanse en Duitse familie tegen uit Tehran. Ze gaan woestijnkamperen met 2 Toyota Landcuisers en we worden uitgenodigt mee te gaan. We rijden 150 km waarvan 80 offroad. De volgende 2 dagen bivakeren we ver de woestijn in waar geen toerist meer komt en kamperen er met BBQ kebab, hausgemachte wein en gesmokkelde Amstel bij een groot kampvuur. Met de Toyota's crossen we flink door de hoge zandduinen terwijl ons busje toekijkt, Heerlijk! 'Zo genoeg actie Maud!' 

de crew, 2 landcruisers & ons bussie

Na onze dessert trip rijden we door naar Yazd waar we na een weekje weer es lekker kunnen douchen in Silk Road hotel. Het oude gedeelte van Yazd bestaat alleen maar uit mud-brick huisjes en is een bijzondere ervaring aangezien echt alles hier van gemaakt is. We struinen er relaxt door de smalle straatjes, kopen een mooie camelbag en babbelen veel met andere reizigers. Dit is voor het eerst dat we andere (niet Iraanse) toeristen tegenkomen in Iran.
lekker waterpijpie roken


Van Yazd rijden we via Persepolis naar Shiraz waar we Nick ontmoeten. Nick en zijn familie zijn zeer gastvrij. 3 Dagen logeren we er en we eten ons suf in lokale lekkernijen die moeders zelf maakt. Op eerste kerstdag rijden we samen met Nick en zijn broer de bergen in naar Mangoon waterfall en vandaar naar Lost Paradise. We hiken naar een zeer eenvoudig dorpje in de bergen waar verder geen weg naartoe loopt en krijgen walnoten en thee aangeboden. In het donker hiken we terug naar beneden waar onze volgende BBQ kebab op ons staat te wachten. Onze laatste halve liters Amstel hebben we voor eerste kerstdag bewaard en ze smaken heelijk.
Nick, Milad, Martijn & Maud; na een lange klim omhoog! 

Van Shiraz rijden we naar Kerman door grote vlaktes met hoge bergen. Onderweg begint het opeens te sneeuwen! en op 2de kerstdag hebben we toch nog een witte kerst.

en toch nog een witte kerst...

Na de sneeuwervaring rijden we door naar Bam, een stad die in 2003 door een mega earthqueake getroffen is en waarbij 40.000 doden zijn gevallen (1/3 van de gehele stad!). Als wij aankomen is het precies 7 jaar geleden, en de eigenaar van het hostel laat ons dan ook de begraafplaats zien. ook de toeristen trekpleister van Bam is totaal verwoest. Op dit moment wordt het dan ook ge dit gaat alleen nog jaren duren. In het hostel in Bam komen we Elli & John tegen uit Zweden, zij gaan ook naar Zahedan en we geven ze een lift. De weg van Bam naar Zahedan is onder escorte en we doen er dan ook bijna 8 uur over om 350 km te rijden. De escorte wordt continue gewisseld en de dag bestaat dus uit rijden, wachten, paspoorten laten zien, thee drinken en nog eens wachten. In
Zahedan hebben John & Elli via couchsurfing een adresje waar ze heen gaan en ook wij worden uitgenodigd door Masoud om bij zijn familie te verblijven. Hij laat ons een deel van de stad zien en we gaan mee naar zijn Iraanse klas die engels wil leren.
  
De Engelse klas van Masoud, samen met Elli & John
De volgende dag proberen we richting de grens te gaan maar eerst moeten we tanken. Niet zo moeilijk lijkt ons, dus wel... Omdat de doesel zo goedkoop is in Iran wordt er veel gesmokkeld naar Pakistan. Dus om aan diesel te komen heb je echt de kaart nodig die ze ons vergeten zijn te verkopen aan de grens. Uiteindelijk kost het ons 5 uur en 7 escortes! om in Zahedan diesel te krijgen. De grens kunnen we niet meer bereiken dus morgen maar weer proberen. De volgende dag staan we vroeg op zodat we de grens in ieder geval kunnen halen. Ook Elli & John rijden weer gezellig met ons mee! 11 escortes later zijn we bij de Pakistaanse grens! De escortes zijn nodig omdat het gebied waar we doorreizen veelvuldig gebruikt wordt voor drugssmokkel.
 
Iran we kunnen er een heel boek over schrijven... het is een megagroot land, met een grote diversiteit aan cultuur, bevolkingsgroepen, religie, traditie en dat merk je ook aan de mensen die we hebben gesproken. Geen enkele dag was voor ons hetzelfde. Alle mensen die we ontmoet hebben hebben zo allemaal een eigen verhaal, traditie, cultuur, religie en een eigen verhaal te vertellen, positief maar soms ook negatief. 
Iran heeft ons een onvergetelijke ervaring bezorgt waar we van genoten hebben, we komen zeker een keer terug! 

Natuurlijk hebben we weer foto's! vanwege het weinige internet hebben we er heeel veel :-) leuke bezigheid om bij te komen van de kater van oud & nieuw toch?? ;-)
We wensen iedereen een fantastisch nieuwjaar!


Liefs M&M