India: Banana pancakes en andere belangrijke zaken

maandag 28 maart 2011 10:44 Gepost door Maud en Martijn 10 reacties
Land: India
Totaal gereden km. 26.000

Na Delhi rijden we richting Agra, daar staat de Taj Mahal! Daar 's avonds aangekomen horen we dat ie de volgende dag dicht is, een dagje chillen in Agra dus. ’s Ochtends worden we wakker van een hoop geschreeuw en lawaai. (we staan op de parkeerplaats van de Taj). Als we naar buiten stappen worden overal om ons heen door lokalen cricket wedstrijden gespeeld. En wij staan midden in het speelveld!
De Taj Mahal zelf is erg indrukkwekkend, we zijn er zelfs om 5 uur voor opgestaan! Martijn dacht dat we dan de eerste zouden zijn…. NOT er stonden ongeveer 100 gekke toeristen voor ons in de rij.

6 uur 's ochtends en al zo actief

Na Agra zijn we doorgereden naar Mumbai. We hadden een probleempje met het carnet van de auto (een soort autopaspoort) en daar zit de Indiaanse ANWB die het probleem voor ons gefixt heeft. Onderweg bleek het carnet nog erg handig te zijn. We reden op de snelweg en inees ontstond er een gigantische file. 7000 tribal Indiers die demonstreerden en allemaal liepen ze op de snelweg. Ze liepen naar een stad 50 km verderop en niemand kwam er langs. Echte Indiers als het zijn werd er natuurlijk van alles geprobeerd om er maar langs te komen. Het zijn echt net mieren.. de 2-baansweg werd omgetoverd tot een 5 –baans voor ons, en een 1-baans voor de tegenliggers. Maar niemand kwam er langs.  Daar zit je dan, 40 graden midden op de dag in een file die zeker nog uren gaat duren. Wat doe je dan.. Martijn pakt het “carnet de passage” en gaat naar de baas van de demonstratie (we reden redelijk dicht achter de stoet). Hij laat het carnet zien, het ziet er erg officieel uit met allerlei stempels, en zegt dat we vandaag in Mumbai moeten aankomen anders hebben we echt een probleem met de douane papieren. En wat gebeurd er! Ze vinden het goed, we mogen door de km’s lange stoet mensen rijden. Een van de bazen klimt op de bus om bij de demonstranten aan te geven dat het goed is. Zo werkt dat dus in India… bluffen!

De demonstratie op de snelweg

Helaas heeft na Mumbai onze radiateur het begeven en na wat pogingen om het te fixen moeten we toch een nieuwe hebben. In heel India is het onderdeel niet te verkrijgen, en VW India kon ons niet helpen. Er moet echt een nieuwe uit Nederland komen. Gelukkig kunnen we met het provesorich in elkaar geknutselde lek nog wel rijden en de dag bij de lokale garage was weer een leuke sociale afwisseling.


Zielig he

Na 6 dagen in de hitte rijden komen we dan eindelijk aan in Agonda, het miniparadijsje in Goa. We staan direct aan het strand en het is echt genieten. De restaurants zijn geweldig en Martijn begint weer wat kilootjes aan te komen!
We staan hier nu ongeveer 2 weekjes en het is toch wel echt vakantie te noemen. Aangezien onze radiateur in Verna aankomt besluiten we na 10 dagen Agonda eens te kijken of er nog meer plaatsjes zijn daar in de buurt die de moeite waard zijn. We komen er achter dat het meeste van Goa net zo erg is als de costa del sols alleen dan met een hoop hippies (of wanna be hippies), Russen en teveel coole mensen. Dus snel weer terug naar het heerlijk rustige Agonda, zonder techno muziek en alle poespas.  


sja, de foto zegt genoeg he! Agonda beach

Onze visum aanvraag om overland door Myanmar te reizen is afgekeurd. We hadden nog wat hoop omdat we ons bij de ambassade in Delhi naar binnen gelult hadden en redelijk lang met de ambassadeur gepraat hebben. Maar helaas.. geen Myanmar. Natuurlijk hadden we er al een beetje rekening mee gehouden dus plan B (en C&D) lagen al klaar. Andere overlanders gaan vanuit Nepal naar Tibet, China en dan Laos in. Dat leek ons een geweldige optie. Alleen al het papierwerk blijkt 3 maanden te duren en das toch en kwart van de reis. Optie C was vanuit India verschepen en optie D vanuit Bangladesh verschepen. Na diverse shipping quotes opgevraagd te hebben is vanuit Bangladesh verschepen veruit het goedkoopst. Zodra we de radiateur binnen hebben rijden we naar Calcutta om daar de visums te regelen. Tot die tijd houden wij het nog wel even vol in Agonda! Cheers!


Ik wens, ik wens..... 
Natuurlijk hebben we weer wat fotoos!


grtz
M&M  

Incredible colourfull India

maandag 7 maart 2011 07:42 Gepost door Maud en Martijn 5 reacties

India
24.000km gereden

We zijn in India, incredible India. Dat kun je wel zeggen. Voor ons voelt het goed (op het verkeer na dan :-), na Iran en Pakistan, landen waar je toch heel anders reist en waar je toch bepaalde regels zijn, is India een verademing!

Het verschil was al zo duidelijk merkbaar bij de grensceremonie die elke avond plaatsvindt om 5 uur. Dit was trouwens echt bizar. 1500 Indiers tegen een paar honderd Pakistanen aan de andere kant. Voor de Indiers was het een feest, net een bollywood film, zingende, dansende Indiers die uitbundig "… Hindustan" schreeuwen tegen de pakistanen die ".... Pakistan" terug schreeuwen. En dan de militairen aan de Pakistaanse en Indische kant die zo hard mogelijk tegen elkaar schreeuwen. Een ceremonie met dus nog wel lichtelijk politieke invloeden.  

De tribune aan de India kant zat helemaal vol!

De eerste stad die we tegenkomen is Amritsar, waar de gouden tempel staat. Een supermooie tempel bekleed met 750 kilo goud! Daar komen we er ook achter dat in India de toeter nog meer gebruikt wordt (en echt nodig is!). Aangezien die van ons soms wat kuren heeft, vind Martijn dat we een nieuwe moeten kopen. Hop naar de toetershop… en ja hoor ze hebben er zat, hoeveel wil je er 3,4 nee 2 is wel goed. Nou ze doen het goed hoor!

De Gouden Tempel 

Na Amritsar rijden we naar het bergdorpje Mc Leod’s ganj, de huidige woonplaats van de Dalai Lama en zijn volgelingen (meeste vluchtelingen uit Tibet). We zien ook de eerste apen hier! Toch leuk dat we na 5 maanden nog steeds kunnen zeggen “ooo moet je dat eens zien” en dat we nog steeds verbaasd staan van alle nieuwe dingen die we tegen komen.

McLeod ganj met veel Tibetaanse invloeden 

Zo eens in de zoveel dagen moeten we onze drinkwatertank van de bus vullen. Dit doen we met 19 liter vaatjes. Het geeft alleen altijd erg veel bekijks, er staan altijd minstens 10 mensen mee te kijken als we dit doen. Laatst hoorden we dat ze dachten dat onze bus op water loopt, ze dachten dat we aan het tanken waren……hahaha…..was het maar zo!

de watertank vullen incl. publiek

Na wat bergdorpjes hadden we het gehad met de kou en gingen we op naar Delhi, een beetje angstig want het verkeer zou er drama zijn. Daar aangekomen was het echt zo anders dan we gedacht hadden, het verkeer viel erg mee. Het is een super stad, het is er wel druk maar we zijn inmiddels wat gewend en totaal niet verschrikkelijk. Istanbul was erger. Meevaller dus. In Delhi zijn we dan ook een week geweest, feestje gehad met John en Ellie, andere overlanders ontmoet, visa shit geregeld, geshopt in oud delhi, WK cricket match van Nederland tegen West-Indies bijgewoond. We wisten alleen niet dat een wedstrijd 7! uur kon duren… wel waar voor je geld dus. Ze hebben alleen bigtime verloren :-( maar het feestje wat de Indiers in het stadium bouwden was geweldig. Ze waren voor allebei, dus altijd feest.



We krijgen diverse malen de vraag “houden jullie het nog uit met elkaar in dat kleine busje 24-hours”, en “nog geen moment dat je naar huis wil”. Dus om de vele vragen te antwoorden… Naar huis dat is nog NOOIT bij ons op gekomen, dit is ons huis nu en zo voelt het ook echt. Tuurlijk hebben we wel eens mot, maar over het algemeen wordt je toch een stuk toleranter naar elkaar toe als je op 3 m2 leeft en 24 uur per dag bij elkaar bent. Dat moet ook wel anders is het lastig vol te houden. Maar het is een way of living. Gewoon minder zeuren en meer drinken is ons motto! Ach ja en een kritiek puntje blijft natuurlijk altijd kaartlezen en autorijden :-) Zoals Maud het zegt: "het is net als yoghurt, thuis eet je het niet als er klonten in zitten maar hier zet je je er overheen en eet je het gewoon....." (wijsheid van de dag)

De fotoos van India

Oh ja, mocht je het nog niet gezien hebben, hier onze impressie van Pakistan

Groetjes, M&M

Truckart & laatste daagjes Pakistan

woensdag 16 februari 2011 14:01 Gepost door Maud en Martijn 9 reacties
gereden km. 22.000

Wat een primeur had moeten zijn voor onze blog was helaas al naar buiten getreden door de social media… facebook! tis wat. Zelfs als je in pakistan bent is het niet geheim te houden. Maar we hebben dus een hele coole metamorfose gegeven aan onze bus! Zoals jullie op de foto’s hebben gezien zijn alle trucks hier kunstwerkjes. Nou dat wilden wij natuurlijk ook!! Zie hier het resultaat van 5 dagen schilderen….


Al met al zijn we hiervoor een dikke week in Islamabad & Rawilpindi geweest waar we ons goed vermaakt hebben. In de steden zelf is niet zo heel veel te beleven maar samen met onze Volkswagen club vrienden en John en Ellie, de Zweedse reizigers die we hier weer ontmoet hebben, was het goed toeven. Zeker Islamabad heeft na een tijdje reizen zonder echt westerse dingen alles waar je weer even naar verlangt. Sfeervolle restaurantjes zonder alleen tl licht en plastic stoelen, schone wc’s, een cappuchino in plaats van melkthee met 3 scheppen suiker en geen buikklachten. We hebben ons de afgelopen week rond gegeten…
En natuurlijk Martijn’s birthday… samen met Khurram van de VW club hadden we een surprise diner georganiseerd. Met 4 leden van de club, Moqeem en Shakeel van de VW shop en John & Ellie. Was erg gezellig en zelfs inclusief happy birthday song met taart een kaarsjes!


Ook wel grappig, over een van onze dagelijkse beslommeringen... We kwamen terug van de KKH en we moesten nodig de was doen. We hadden echt niets meer, dus hup naar de drycleaning. Nou je voelt je al aardig gegeneerd als alles over de toonbank en door de handen van de medewerkers gaat. Maar ja, het moet nou eenmaal geteld en berekend worden. Om de een of andere reden bleven de strings liggen.. dus op een gegeven moment vroeg Martijn waarom de strings niet geteld werden. Met een rood hoofd werd er gezegd dat het tegen company policy was en ze ze niet mochten wassen haha.. weten we dat ook weer.  


Na Islamabad gaan we naar de laatste stad van Pakistan voor de Indiaase grens, Lahore. Onderweg naar Lahore werden we gestopt door de politie. Waar we 70 mochten reden we 88 km/u en ze hadden ons gelaserd. Boete: 750 rupees (ongeveer 7 euries) Na ongeveer 5 minuten lullen mochten we zelf het boete bedrag invullen en 10 minuten later, na veel sorry’s en we doen het noooooit weer, was de boete kwijt gescholden en moesten we thee komen drinken. Ging het maar es zo in NL!

Lahore zelf is de mooiste stad van Pakistan, vol met historische gebouwen, Engelse invloeden en
We verbleven daar bij een ‘couch surf’ adresje van de Zweden, bij Kamran. Toevallig ook met een beetle! Toch apart, aangezien ze redelijk schaars zijn. Overdag lekker rondbanjeren in de stad, we hebben nog een polowedstrijd gezien en er was zelfs een Holland tulip show! En 's avonds lekker pingpongen met Kamran, die een kamer ingericht had als tafeltenniskamer.


Pakistan, het blijft een raar land, ontzettend veel nieuwe “brothers” en “sisters” ontmoet, vrienden gemaakt. Maar aan de andere kant de politie escortes, de eeuwige aandacht, de viezigheid en de stinkende lucht. Toch zijn de mensen zo grappig, soms kun je ze achter het behang plakken als ze hun auto er net weer voorgooien zonder dat er ruimte is, maar als ze dan breedlachend je aankijken van ‘ik kan het toch proberen?!?’ dan moet je er ook wel weer heel hard om lachen. Over het algemeen bekeken is het een geweldig land waar je echt als gast ontvangen en behandeld wordt door iedereen. Ze willen zo graag dat je een goede indruk van het land krijgt en aan de mensen ligt het dan absoluut niet (tenzij ze ons dagelijks telefonisch gaan stalken om te vragen of alles wel goed gaat :-)

Bekijk hier nog meer foto’s van o.a. ons bussie!





Oh ja, ons filmpje voor nico's verjaardag


Liefs Maud & Martijn

Centraal Pakistan & de Karakoram Highway

zaterdag 29 januari 2011 15:40 Gepost door Maud en Martijn 8 reacties

De eerste kras, een ontmoeting met de Volkswagen club van Pakistan, de Karakoram highway en truck-art...wat??

Helaas het is een feit, we hebben onze eerste kras te pakken… in een van de nauwe straatjes van Multan is de bus niet ongeschonden uit de strijd gekomen. De weg was verspert en onze brommerwegwijspiet wist wel een omleiding, hij was alleen vergeten dat we iets breder zijn dan zijn brommer. Een riksja en onze bus door de straat paste dus niet…. Helaas.. al doen we het nog beter dan onze Duitse vrienden met truck. In Pakistan alleen al hebben ze al 3 auto’s geschampt, die dachten dat de truck wel opzij zou gaan. NOT


In Multan kwamen we er ook achter dat onze waterpomp niet meer functioneerde. Oei, wat nu, daar sta je dan in een land waar we nog geen VW gezien hebben. Gelukkig stonden we vlakbij een hotel met wifi. Even later kwamen we googlend bij de vw club pakistan (huh bestaat dat??.). Er stond een telefoonnummer bij dus maar even bellen, misschien wisten zij een oplossing. Deze meneer wist wel een shopje met VW onderdelen. Hij zou wel even bellen. En ja, hoor 10 minuten later belde hij terug met de mededeling dat er een waterpomp op voorraad lag bij 1 van zijn adresjes 150km verderop, en dat het morgen bij ons kan zijn! Wat… een reserveonderdeel in Turkije krijgen duurde al 3 dagen! De volgende dag hadden we inderdaad het onderdeel en Martijn heeft de bus weer perfect gefixed.


Omdat de shop 1,5 uur rijden van ons vandaan was en de goede richting op. Zijn we er langs gegaan. Deze liefhebber van VW had zelf een beetle staan in perfecte staat. Er zijn er ongeveer 30 en bijna allemaal in Islamabad. Achterblijfselen van ambassade personeel. Toch grappig!


De afgelopen week hebben we ons afgevraagd wat we zouden gaan doen, gaan we wel richting het noorden, of gaan we niet. We waren een beetje zat van de stof,  de uitlaatgassen, de hele dag politie escortes en de verzwakte maagjes. Maar ja de Karakoram highway lonkte ook wel een beetje naar ons… We hebben toch besloten er heen te rijden. Het voelde een beetje als een once in a lifetime opportunity om het te doen. En we zijn er heel erg blij om! Het is geweldig. Zoiets moois, groots, hebben we nog niet gezien. Wat een natuur!



Stel je voor, de karaoram highway een weg die China en Pakistan verbind door ’s werelds grootste mountainrange de Himalaya en de Karakoram. Hier staan geen kleintjes, hier staan de groten der wereld. En wij rijden er door heen. Het is er echt geweldig, je voelt je erg nietig als je aan de voet van zo’n reusachtige berg staat. Het is dan ook een continue gevecht tussen weg en natuur. De weg is dan ook regelmatig onbegaanbaar door landslides, overstromingen en vallende rotsblokken. Op sommige dagen rijden we dan ook maar 100km in een dag. We hebben ongeveer dik 300km op ruige gravel gereden. En de rest op halve wegen. Maar dit is echt iets om nooit te vergeten!




Onze eindpunt was Gilgit, een stadje in het midden van de KKH. Maar iets verderop blijkt de Hunza vallei te liggen. Een van de mooiste vallein die er zijn. Maar ja, slechte weg etc.. We kunnen onze nieuwschierigheid toch niet bedwingen en rijden naar de Hunza vallei. De weg wederom compleet offroad, maar het resultaat fantastisch! Onze campingplaats was omringd door de hoogste bergen ter wereld. We hebben een prachtige gletsjer hike gemaakt op 4.000 meter hoogte, het jongste meer ter wereld gezien doordat er een enorme landslide is geweest waardoor de de vallei is afgesloten en er een enorm meer ontstaan is. Dit meer is dan ook het eindpunt van de weg, de Chinezen zijn alweer hard aan het bouwen maar dit is pas volgend jaar gereed allemaal.




Sorry voor de foto’s, wij kunnen er ook niks aan doen….

Foto’s Karakoram Highway

Liefs Maud & Martijn

Next, Pakistan!

zaterdag 15 januari 2011 17:32 Gepost door Maud en Martijn 12 reacties


30 December bereiken we de grens van Pakistan samen met Elli en John, 2 Zweden zijn met ons meeliften. Pakistan ingekomend schrikken we toch een beetje. Wat een bende, waar het in Iran nog kantoren waren is het aan de Pakistaanse kant erg armoedig en ziet het er weinig uit als een kantoor. De grensovergang zelf gaat wel makkelijk en binnen een uur zijn we het land dan ook binnen. John en Elli kunnen net de bus nog pakken die hun in 13 uur naar Quetta brengt. Wij mogen niet rijden want zo laat willen ze geen politie escortes meer geven, dus we overnachten bij de grens. Daar ontmoeten we een Duitser die er al een maand staat met zijn kapotte bus. Hij wil daar overwinteren om in de lente weer naar Duitsland te rijden. Inderdaad…..niet alleen zijn auto was kapot……;-)

de duiventil boven de ingang van het Pakistaans douanekantoor
De volgende dag rijden we vroeg weg want we willen Oud&Nieuw natuurlijk niet in een verlaten truckerscafe vieren ergens op de “gevaarlijke” weg naar Quetta. 650km in 1 dag is eigenlijk niet te doen, de weg is slecht en we krijgen iedere 40km een nieuwe politie escort mee.  Maar de douanebeambte geeft hoop, “als jullie om 8 uur weg gaan zijn jullie er om 21.00 uur… “ We gaan ons best doen!

1 van onze enthousiaste politie escortes
Om precies 21:00 komen we in hotel Bloomstar aan. Naast Elli en John zijn er nog 3 Duitsers met een oude Mercedes truck en 6 gekke Pakistanen die wel zin hebben in een feestje. Ze regelen eten en drank en we maken er een overgetelijke Oud&Nieuw van. Wie had dat gedacht in Pakistan….

Kareem's Pakistaanse dans met Ellie & Maud
Na een paar dagen Quetta waar we even bijkomen van Oud&Nieuw, alle escortes, de vermoeiende dagen rijden en Martijn wat sleutelt aan de auto, vertrekken we naar Karachi waar we Ashiq en Natalie zullen treffen. (Natalie is een vriendin uit Twente/Bali) De weg naar Karachi is toch nog wel confronterend. Natuurlijk weten we van de overstromingen maar hier wordt pas echt duidelijk hoe erg het land getroffen is. Het water staat er nog steeds en we komen langs wegen die totaal weggespoeld zijn. We zien tentenkampen zo ver het oog kan reiken waar de mensen echt niets hebben…. Wees maar niet bang, we lachen ook veel. Bijvoorbeeld toen een te zwaar beladen kar achterover kiepte en de ezel, die de kar hoort te trekken, in de lucht hing!

reparaties aan een weggespoelde weg
Ashiq, Natalies vriend, heeft voor ons een appartementje geregeld in centrum van Karachi waar we kunnen blijven. 5 dagen lang gooien we onze survival outfits in de ring en leven als een Karachi snobs. Ze nemen ons mee sight seeing, shoppen en lekker eten en shisha roken. We kunnen even relaxen en dat bevalt prima.

Uit eten op een authentieke zeilboot in de haven van Karachi
We zijn hier nog maar 2 weken maar Iran lijkt nu al weer zo lang geleden en we hebben alweer zoveel meegemaakt. We hebben nu veel meer het gevoel dat we echt in Azie zijn. Waar Iran nog echt Perzisch was en Turkije nog Europees is Pakistan echt wat je van Azie denkt.

de koekjes express
Het verkeer is een verhaal apart. We rijden tegenwoordig links al maakt het hier totaal niet uit als we een keer verkeerd rijden. Zelfs de politie doet hier aan spookrijden. Je vindt hier echt alles op de weg van riksja’s, brommers, kamelen, ezels met karren, tractoren, vrolijk gepimpte vrachtwagens en bussen (waarvan je je soms afvraagd of ze geen suicide bussen zijn). Overal zitten mensen, voor, achter, boven en op alles wat maar een beetje rijdt. Hilarisch gewoon. Het is een erg fotogeniek land!

13 mensen, alleen aan de buitenkant!!!
We besluiten hier toch wat langer te blijven dan vooraf gepland. We wisten ook niet hoe het qua veiligheid was enzo maar dit blijkt allemaal reuze mee te vallen, en we zij hier nou toch! De komende week staat Islamabad, de Karakoram highway en Lahore op het programma. We weten alleen niet hoe ver we gaan komen aangezien het er heeeeeeeel koud is en er veel sneeuw ligt. We shall see.

Natuurlijk hebben we nog foto’s

Liefs Maud & Martijn 

Bye Bye Iran

zaterdag 1 januari 2011 13:57 Gepost door Maud en Martijn 7 reacties
Land: Iran
Km stand: 255.890

Nadat we de papoorten hebben opgehaal vertrekken we Vanuit Tehran weer zuidwaarts. Onderweg zegt Maud nonchalant: "Dat rijden is best wel saai, ik heb wel zin in wat actie". Een half uur later staan we bij een wegrestaurant en komen een Iraanse en Duitse familie tegen uit Tehran. Ze gaan woestijnkamperen met 2 Toyota Landcuisers en we worden uitgenodigt mee te gaan. We rijden 150 km waarvan 80 offroad. De volgende 2 dagen bivakeren we ver de woestijn in waar geen toerist meer komt en kamperen er met BBQ kebab, hausgemachte wein en gesmokkelde Amstel bij een groot kampvuur. Met de Toyota's crossen we flink door de hoge zandduinen terwijl ons busje toekijkt, Heerlijk! 'Zo genoeg actie Maud!' 

de crew, 2 landcruisers & ons bussie

Na onze dessert trip rijden we door naar Yazd waar we na een weekje weer es lekker kunnen douchen in Silk Road hotel. Het oude gedeelte van Yazd bestaat alleen maar uit mud-brick huisjes en is een bijzondere ervaring aangezien echt alles hier van gemaakt is. We struinen er relaxt door de smalle straatjes, kopen een mooie camelbag en babbelen veel met andere reizigers. Dit is voor het eerst dat we andere (niet Iraanse) toeristen tegenkomen in Iran.
lekker waterpijpie roken


Van Yazd rijden we via Persepolis naar Shiraz waar we Nick ontmoeten. Nick en zijn familie zijn zeer gastvrij. 3 Dagen logeren we er en we eten ons suf in lokale lekkernijen die moeders zelf maakt. Op eerste kerstdag rijden we samen met Nick en zijn broer de bergen in naar Mangoon waterfall en vandaar naar Lost Paradise. We hiken naar een zeer eenvoudig dorpje in de bergen waar verder geen weg naartoe loopt en krijgen walnoten en thee aangeboden. In het donker hiken we terug naar beneden waar onze volgende BBQ kebab op ons staat te wachten. Onze laatste halve liters Amstel hebben we voor eerste kerstdag bewaard en ze smaken heelijk.
Nick, Milad, Martijn & Maud; na een lange klim omhoog! 

Van Shiraz rijden we naar Kerman door grote vlaktes met hoge bergen. Onderweg begint het opeens te sneeuwen! en op 2de kerstdag hebben we toch nog een witte kerst.

en toch nog een witte kerst...

Na de sneeuwervaring rijden we door naar Bam, een stad die in 2003 door een mega earthqueake getroffen is en waarbij 40.000 doden zijn gevallen (1/3 van de gehele stad!). Als wij aankomen is het precies 7 jaar geleden, en de eigenaar van het hostel laat ons dan ook de begraafplaats zien. ook de toeristen trekpleister van Bam is totaal verwoest. Op dit moment wordt het dan ook ge dit gaat alleen nog jaren duren. In het hostel in Bam komen we Elli & John tegen uit Zweden, zij gaan ook naar Zahedan en we geven ze een lift. De weg van Bam naar Zahedan is onder escorte en we doen er dan ook bijna 8 uur over om 350 km te rijden. De escorte wordt continue gewisseld en de dag bestaat dus uit rijden, wachten, paspoorten laten zien, thee drinken en nog eens wachten. In
Zahedan hebben John & Elli via couchsurfing een adresje waar ze heen gaan en ook wij worden uitgenodigd door Masoud om bij zijn familie te verblijven. Hij laat ons een deel van de stad zien en we gaan mee naar zijn Iraanse klas die engels wil leren.
  
De Engelse klas van Masoud, samen met Elli & John
De volgende dag proberen we richting de grens te gaan maar eerst moeten we tanken. Niet zo moeilijk lijkt ons, dus wel... Omdat de doesel zo goedkoop is in Iran wordt er veel gesmokkeld naar Pakistan. Dus om aan diesel te komen heb je echt de kaart nodig die ze ons vergeten zijn te verkopen aan de grens. Uiteindelijk kost het ons 5 uur en 7 escortes! om in Zahedan diesel te krijgen. De grens kunnen we niet meer bereiken dus morgen maar weer proberen. De volgende dag staan we vroeg op zodat we de grens in ieder geval kunnen halen. Ook Elli & John rijden weer gezellig met ons mee! 11 escortes later zijn we bij de Pakistaanse grens! De escortes zijn nodig omdat het gebied waar we doorreizen veelvuldig gebruikt wordt voor drugssmokkel.
 
Iran we kunnen er een heel boek over schrijven... het is een megagroot land, met een grote diversiteit aan cultuur, bevolkingsgroepen, religie, traditie en dat merk je ook aan de mensen die we hebben gesproken. Geen enkele dag was voor ons hetzelfde. Alle mensen die we ontmoet hebben hebben zo allemaal een eigen verhaal, traditie, cultuur, religie en een eigen verhaal te vertellen, positief maar soms ook negatief. 
Iran heeft ons een onvergetelijke ervaring bezorgt waar we van genoten hebben, we komen zeker een keer terug! 

Natuurlijk hebben we weer foto's! vanwege het weinige internet hebben we er heeel veel :-) leuke bezigheid om bij te komen van de kater van oud & nieuw toch?? ;-)
We wensen iedereen een fantastisch nieuwjaar!


Liefs M&M



Paspoort perikelen

dinsdag 14 december 2010 15:57 Gepost door Maud en Martijn 11 reacties
Een tijdje geleden hebben we onze tweede paspoorten naar Nederland gestuurd om via Den-Haag visums aan te vragen voor India en Pakistan. We hadden geprobeerd om dit in Amman en Damascus voor elkaar te krijgen maar niet gelukt. Via Nederland is het wel gelukt dat is het positieve nieuws! Maar nu moeten de paspoorten weer terug gestuurd worden naar ons. DHL gebeld met de vraag of het naar een vestiging in Iran gestuurd kon worden, nee hoor dit is geen probleem… DUS WEL! DHL verstuurd geen paspoorten naar Iran en geen enkele andere koerier doet dit omdat hier alles dubbel door de douane gaat. Veel wordt tegen gehouden of verdwijnt…



Brug midden in Esfehan
 
Duss hebben we wel een visums  maar geen paspoort  daar kom je niet ver mee. We kunnen Iran ook niet uit om het ergens anders naar toe te laten sturen want we hebben een single entry visum. En om de bus dan alleen te laten terwijl je niet weet of je een nieuw visum krijgt is ook geen optie.

die linker is leuk, kan ik die ook kopen?

Gelukkig  is onze helpdesk Nico er nog, dus die heeft wat rond zitten bellen met ambassades ed. En er is een optie: via de diplomatieke post kan het verstuurd worden. Maar geen garantie dat het aankomt en je bent ook niet verzekerd. Aangezien het de beste (en de enige) optie voor ons is, doen we het maar, fingers crossed. Maar dat betekend wel terug naar Teheran, terwijl we al redelijk zuidwaarts zijn gegaan. We hebben er over gedacht om met de trein te gaan 3,5 dollar pp maar ja we rijden die 900 km ook zelf voor 1 dollar diesel haha dus doe we dat maar…
Mooie zandduinen om vanaf te rennen...

Gelukkig was het niet moeilijk om de huidige visums te verlengen. Het kostte 6 uur, 2 pasfoto’s met hoofddoek, en 40 dollar. Maar we mogen tot 8 januari blijven! Nadeel is we kunnen hier niet pinnen dus we hebben nog steeds hetzelfde budget…

Midden op de zoutvlakte kamperen

In Teheran aangekomen lezen we in de mail dat we de volgende dag onze paspoorten al kunnen afhalen, wat een timing. De Nederlandse Ambassade reageert wel zeer verbaasd en snapt niet hoe het ons gelukt is de diplomatieke post service te gebruiken. “Daar is het niet voor bedoeld” jaja, whatever, we zijn zo opgelucht, we hebben onze paspoorten met visa’s!!
ps. we willen nog 1 ding hieraan toevoegen, het beeld wat 'het westen' van Iran heeft komt totaal niet overeen met de werkelijkheid! (we krijgen nl aardig wat mail over onze veiligheid :-))
  • De mensen zijn hier zooooo ontzettend vriendelijk!
  • Het is hier veel veiliger dan in Nederland (echt waar!), we worden zelfs alleen achtergelaten in een shopje waar de hele kasinhoud gewoon voor het grijpen ligt...
  • We worden regelmatig (bijna elke dag) uitgenodigd bij mensen thuis zonder enige bijbedoeling...
  • Aangezien we de enige westerlingen zijn hier op straat, zijn wij een bezienswaardigheid op zich en praten we ons suf....
 Wij vinden het hier geweldig! dus niemand hoeft zich druk te maken :-)


Liefs M&M

En dan waren er nog de foto's 

Abonneren op: Posts (Atom)